De tas op de troon
Je hebt een lange dag achter de rug en gaat richting huis. niet met de auto want een rijbewijs dat heb je niet, maar met het OV. Je dacht nog even snel wat eten bij de AH to go te halen maar toen je terugkwam stond de bus al klaar om te vertrekken je rent ernaartoe en kijkt de buschauffeur heel lief aan, De deur gaat open. je stapt in en je kijkt om je heen, Helemaal vol…. Of nee toch niet linksachter in de hoek zie je 1 hoofdje uitsteken met naast hem een vrij plekje. Je loopt er naartoe, een paar mensen kijken je aan met een blik van waar ga jij naartoe dan? Je bent bij het hoofdje aangekomen maar wat zit er naast het hoofdje? Een lilliputter? Een baby? Een capibara? Nee er ligt gewoon een tas naast, Een FUCKING TAS!!!! Is deze tas de reden dat ik als mens zijnde niet kan gaan zitten? Waarom doet deze persoon dit? Zit er iemand in de tas? Ga ik nu deze persoon vragen of ik hier kan zitten? Waarom vraagt hij dit niet aan mij? Wat moet ik doen?
Herkenbaar? Dit soort dingen maakt iedereen in die het OV gebruikt wel is mee maar waarom is dit en hoe los je dit op? Uit onderzoek naar openbaar vervoer blijkt dat mensen zich vaak territoriaal gedragen in gedeelde ruimtes een tas op een stoel naast je fungeert als een non-verbale barrière hierdoor wordt er een extra drempel gecreëerd voor mensen die op die plek zouden willen zitten, maar waarom gedragen mensen zich territoriaal in gedeelde ruimtes? Dat is best simpel, ze vinden het gewoon niet fijn om naast een wildvreemde te zitten. Ik zit ook liever alleen dan naast een wildvreemde dat begrijp ik best. Alleen misschien wil deze wildvreemde ook net zoals jij zitten om wat voor reden dan ook. Wie ben ik om dat tegen te houden? Ik heb niet meer recht om te zitten dan hij of zij. Gelukkig heb ik een paar oplossingen bedacht om deze bezetters terug te pakken
De uitsmijter
Je gaat naast de tas van de bezetter staan en wacht geduldig af, vlak voordat de deuren dichtgaan voor vertrek pak je de tas en smijt je die naar buiten. De bezetter schrikt en vraagt aan de buschauffeur of hij eruit kan. Nu ga jij op de plek van de bezetter zitten!
Een sombere reis
Voor deze moet je een beetje kunnen acteren, je gaat naast de bezetter staan en pakt je telefoon want je wordt namelijk gebeld door je moeder. Is dit een grap!? Schreeuw je door de bus heen, de bezetter kijkt je aan terwijl je mimiek van boos naar sip veranderd. Je oma is overleden… je vraagt op een verdrietige maar verstaanbare toon wanneer de begrafenis is zodat je zeker weet dat de bezetter het begrijpt. Je hangt op en staart naar de vloer ondertussen zie je in je ooghoek een tas langzaam van de stoel verdwijnen. voilà Je kan gaan zitten.
De stinkende bus
je gaat met een hand in je broekzak want die heb je nodig om de speaker te besturen op een wat ongemakkelijke manier naast de bezetter staan. Je staart de bezetter met een wat gekke blik aan en iedere keer als hij kijkt kijk je meteen weg en klik je op je telefoon je hebt namelijk scheten geluiden op je speaker klaarstaan deze speel je af. Zodra hij wegkijkt kijk je hem weer aan met een gek gezicht aam en zet je speaker op pauze. Dit proces herhaal je totdat de bezetter het niet meer aan kan en ergens anders gaat zitten. Nu kan jij zitten!
De echte oplossing
Los van alle ongein is de echte oplossing is natuurlijk gewoon lief zijn voor elkaar en denken aan je medemens of het nou gaat over de persoon die zijn tas naast hem heeft gelegd of de persoon die een hele column schrijft over dit probleem terwijl hij helemaal niet weet wie de ‘bezetter’ is en wat hij heeft meegemaakt.
Bronnen:
Je hebt een lange dag achter de rug en gaat richting huis. niet met de auto want een rijbewijs dat heb je niet, maar met het OV. Je dacht nog even snel wat eten bij de AH to go te halen maar toen je terugkwam stond de bus al klaar om te vertrekken je rent ernaartoe en kijkt de buschauffeur heel lief aan, De deur gaat open. je stapt in en je kijkt om je heen, Helemaal vol…. Of nee toch niet linksachter in de hoek zie je 1 hoofdje uitsteken met naast hem een vrij plekje. Je loopt er naartoe, een paar mensen kijken je aan met een blik van waar ga jij naartoe dan? Je bent bij het hoofdje aangekomen maar wat zit er naast het hoofdje? Een lilliputter? Een baby? Een capibara? Nee er ligt gewoon een tas naast, Een FUCKING TAS!!!! Is deze tas de reden dat ik als mens zijnde niet kan gaan zitten? Waarom doet deze persoon dit? Zit er iemand in de tas? Ga ik nu deze persoon vragen of ik hier kan zitten? Waarom vraagt hij dit niet aan mij? Wat moet ik doen?
Herkenbaar? Dit soort dingen maakt iedereen in die het OV gebruikt wel is mee maar waarom is dit en hoe los je dit op? Uit onderzoek naar openbaar vervoer blijkt dat mensen zich vaak territoriaal gedragen in gedeelde ruimtes een tas op een stoel naast je fungeert als een non-verbale barrière hierdoor wordt er een extra drempel gecreëerd voor mensen die op die plek zouden willen zitten, maar waarom gedragen mensen zich territoriaal in gedeelde ruimtes? Dat is best simpel, ze vinden het gewoon niet fijn om naast een wildvreemde te zitten. Ik zit ook liever alleen dan naast een wildvreemde dat begrijp ik best. Alleen misschien wil deze wildvreemde ook net zoals jij zitten om wat voor reden dan ook. Wie ben ik om dat tegen te houden? Ik heb niet meer recht om te zitten dan hij of zij. Gelukkig heb ik een paar oplossingen bedacht om deze bezetters terug te pakken
De uitsmijter
Je gaat naast de tas van de bezetter staan en wacht geduldig af, vlak voordat de deuren dichtgaan voor vertrek pak je de tas en smijt je die naar buiten. De bezetter schrikt en vraagt aan de buschauffeur of hij eruit kan. Nu ga jij op de plek van de bezetter zitten!
Een sombere reis
Voor deze moet je een beetje kunnen acteren, je gaat naast de bezetter staan en pakt je telefoon want je wordt namelijk gebeld door je moeder. Is dit een grap!? Schreeuw je door de bus heen, de bezetter kijkt je aan terwijl je mimiek van boos naar sip veranderd. Je oma is overleden… je vraagt op een verdrietige maar verstaanbare toon wanneer de begrafenis is zodat je zeker weet dat de bezetter het begrijpt. Je hangt op en staart naar de vloer ondertussen zie je in je ooghoek een tas langzaam van de stoel verdwijnen. voilà Je kan gaan zitten.
De stinkende bus
je gaat met een hand in je broekzak want die heb je nodig om de speaker te besturen op een wat ongemakkelijke manier naast de bezetter staan. Je staart de bezetter met een wat gekke blik aan en iedere keer als hij kijkt kijk je meteen weg en klik je op je telefoon je hebt namelijk scheten geluiden op je speaker klaarstaan deze speel je af. Zodra hij wegkijkt kijk je hem weer aan met een gek gezicht aam en zet je speaker op pauze. Dit proces herhaal je totdat de bezetter het niet meer aan kan en ergens anders gaat zitten. Nu kan jij zitten!
De echte oplossing
Los van alle ongein is de echte oplossing is natuurlijk gewoon lief zijn voor elkaar en denken aan je medemens of het nou gaat over de persoon die zijn tas naast hem heeft gelegd of de persoon die een hele column schrijft over dit probleem terwijl hij helemaal niet weet wie de ‘bezetter’ is en wat hij heeft meegemaakt.
Bronnen: